د‌ر زمان سلطنت خسرو پرويز بين ايران و روم جنگ شد‌ . د‌ر اين جنگ ايرانيان پيروز شد‌ند‌ و قسطنطنيه كه پايتخت روم بود‌، به محاصره ارتش ايران د‌ر آمد‌ و سقوط آن نزد‌يك شد‌. ‏

مرد‌م روم فرد‌ي را به نام هرقل به پاد‌شاهي برگزيد‌ند‌.

هرقل چون پايتخت را د‌ر خطر مي‌د‌يد‌، د‌ستور د‌اد‌ كه خزائن جواهرت روم را د‌ر چهار كشتـي بزرگ بگذارند‌ تا از راه د‌ريا به اسكند‌ريه منتقل سازند‌ و چنانچه پايتخت سقوط کرد‌، ‌گنجينه روم به د‌ست ايرانيان نيفتد‌. ‏

اين كار را هم كرد‌ند‌. ولي كشتي ها هنوز مقد‌ار زياد‌ي د‌ر مد‌يترانه نرفته بود‌ند‌ كه ناگهان باد‌ مخالف وزيد‌ و چون كشتي ها د‌ر آن زمان با باد‌ حركت مي‌كرد‌ند‌، هرچه ملاحان تلاش كرد‌ند‌، نتوانستند‌ كشتي ها را به سمت اسكند‌ريه حركت د‌هند‌ و كشتيها به سمت ساحل شرقي مد‌يترانه كه د‌ر تصرف ايرانيان بود‌، به حرکت د‌ر آمد‌. ‏

ايرانيان خوشحال شد‌ند‌ و خزائن را به تيسفون پايتخت ساساني فرستاد‌ند‌. ‏

خسروپرويز خوشحال شد‌ و چون اين گنج د‌ر اثر تغيير مسير باد‌ به د‌ست ايرانيان افتاد‌ه بود‌، خسروپرويز آن را «گنج باد‌ آورد‌ه»نام نهاد‌. ‏از آن روز به بعد‌ هرگاه ثروت و مالي بد‌ون زحمت نصيب كسي شود‌، آن را باد‌آورد‌ه مي‌گويند‌. ‏

سلطان عبدالحمید میرزا فرمانفرما(ناصرالدوله) هنگام تصدی ایالت کرمان چندین سفر به بلوچستان می رود و در یکی از این مسافرت ها چند تن از سرداران بلوچ از جمله سردار حسین خان را دستگیر و با غل و زنجیر روانه کرمان می کند.پسر خردسال سردار حسین خان نیز با پدر زندانی و در زیر یک غل بودند..چند روز بعد فرزند سردار حسین خان در زندان به دیفتری مبتلا می شود.سردار بلوچ هر چه التماس و زاری می کند که فرزند بیمار او را از زندان آزاد کنند تا شاید بهبود یابد ولی ترتیب اثر نمی دهند.

سردار حسین خان به افضل الملک،ندیم فرمانفرما نیز متوسل می شود.افضل الملک نزد فرمانفرما می رود و وساطت می کند،اما باز هم نتیجه ای نمی بخشد.سردار حسین خان حاضر می شود پانصد تومان از تجار کرمان قرض کرده و به فرمانفرما بدهد تا کودک بیمار او را آزاد کند و افضل الملک این پیشنهاد را به فرمانفرما منعکس می کند،اما باز هم فرمانفرما  نمی پذیرد.

افضل الملک به فرمانفرما می گوید:((قربان آخر خدایی هست،پیغمبری هست،ستم است که پسری درکنار پدر در رندان بمیرد.اگر پدر گناهکار است ،پسر که گناهی ندارد.))فرمانفرما پاسخ می دهد:((در مورد این مرد چیزی نگو که فرمانفرمای کرمان،نظم مملکت خود را به پانصد تومان رشوه سردار حسین خان نمی فروشد.))

همان روز پسر خردسال سردار حسین خان در زندان در برابر چشمان اشکبار پدر جان می سپارد.دو سه روز پس از این ماجرا یکی از پسرهای فرمانفرما به دیفتری دچار می شود.هر چه پزشکان برای مداوای او تلاش می کنند اثری نمی بخشد.به دستور فرمانفرما پانصد گوسفند در آن روزها پی در پی قربانی می کنند و به فقرا می بخشند اما نتیجه ای نمی دهد و فرزند فرمانفرما جان می دهد. 

فرمانفرما در ایام عزای پسر خود،در نهایت اندوه بسر می برد.درهمین ایام روزی افضل الملک وارد اتاق فرمانفرما می شود.فرمانفرما به حالی پریشان به گریه افتاده و به صدایی بلند می گوید:((افضل الملک!باور کن که نه خدایی هست و نه پیغمبری!والا اگر من قابل ترحم نبودم و دعای من موثر نبوده،لااقل به دعای فقرا و نذر و اطعام پانصد گوسفند می بایست فرزند من نجات می یافت.)).افضل الملک در حالی که فرمانفرما را دلداری می دهد می گوید:((قربان این فرمایش را نفرمایید،چرا که هم خدایی هست و هم پیغمبری،اما می دانید که فرمانفرمای جهان نیز نظم مملکت خود را به پانصد گوسفند رشوه ی فرمانفرما ناصرالدوله نمی فروشد!))^۱

اشاره: هر انسان دانایی برای دستیابی به زندگی بهتر و آینده‌ای روشنتر، از گذشته‌ی خویش غفلت نمی‌ورزد؛ چرا که علم و دین به ما می‌آموزند که از گذشته پند بگیریم و عقل هشدار می‌دهد که آینده‌ را بر پایه تجربیات گذشتگان بنا نهیم. این نوشتار مرور مختصری است بر تاریخ و درس‌های آن، و اگر چه طولانی است اما برای کسانی که جویای حقایق‌اند نکات آموزنده‌ای به همراه دارد.

(بخش اول: از تمدن سومری تا تمدن اسلامی)

ویل دورانت تمدن را اینگونه تعریف می‌کند «تمدن عبارت است از یک نظم اجتماعی که در نتیجه‌ی آن، خلاقیت علمی و فرهنگی امکان‌پذیر می‌شود. هر تمدن بر چهار رکن اساسی استوار است: امور اقتصادی، سازمان سیاسی، سنن اخلاقی و مسایل فرهنگی(معرفت و هنر). ظهور تمدن زمانی امکان‌پذیر است که هرج و مرج و ناامنی پایان پذیرفته باشد، چرا که فقط هنگام از بین رفتن ترس است که کنجکاوی، و احتیاج به ابداع و اختراع شکل می‌گیرد و انسان به شکل طبیعی به راه کسب علم و معرفت و تهیه وسایل بهبود زندگی تمایل پیدا می‌کند. فقط در سایه ی نظم است که شهرها شکل می‌گیرند، قوانین وضع می‌شوند، علوم ...

                                        سند هويتي خليج فارس از دست رفت!

رييس سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري استان بوشهر با اشاره به اين‌كه فردي مظنون در ارتباط با تخريب كتيبه‌ي هخامنشي خارك شناسايي شده است، گفت: به‌دليل مسايل امنيتي، درباره‌ي فرد مظنون و قصد او از تخريب عمدي اثر نمي‌توان چيزي گفت؛ ولي با همكاري دادگستري و يگان حفاظت سازمان، مظنون را شناسايي كرده‌ايم و با ارايه‌ي اطلاعات، ممكن است كه او خود را مخفي كند.

روز گذشته (دهم خردادماه) توسط دوست‌داران ميراث فرهنگي اعلام شد كه كتيبه‌ي ميخي فارسي باستان كشف‌شده در جزيره‌ي خارک، به‌دست اشخاص ناشناس با پتک و تيشه نابود و منهدم شده است. اين كتيبه، آبان‌ماه سال گذشته در جريان عمليات احداث يك جاده پيدا شد و از آن به‌عنوان سند هويتي خليج فارس و سندي درباره‌ي نام «خليج فارس» ياد مي‌شد.

در مطالعه‌ي اين كتيبه توسط كارشناسان اعلام شد كه متن اين اثر هخامنشي در پنج سطر و به زبان فارسي باستان نوشته شده است.

احمد دشتي در گفت‌وگو با ايسنا، تخريب ...

                                      http://www.asriran.com/view.php?id=44179

تاریخ نفت از شش هزار سال پیش تا کنون

نفت تایمز: قدما نفت را می شناختند. سعدی در باب هفتم گلستان از هندویی یاد می کند که "نفت اندازی همی آموخت. حکیمی گفت ترا که خانه نئین است

فردوسی در شاهنامه بارها کلمه نفت را به کار برده است.

بازی نه این است". در سفر پیدایش از کتاب تورات آنجا که به پیغمبر می گوید برای خود کشتی بسازد، خطاب این است که "در کشتی حجره ها بنا کن و درون و بیرون کشتی را با قیر بیندای".

در سفر خروج آمده است: "و چون نتوانست او را دیگر پنهان دارد تابوتی از نی برایش گرفت و آن را به قیر و زفت اندوده، طفل را در آن نهاد و آن را در نیزار به کنار نهر گذاشت".

کاوش های باستان شناسان در عراق نشان داده است که از چهار هزار سال پیش از میلاد ملاط قیر در عمارات و ابنیه به کار می رفته است.

کاوش های باستان شناسان نشان می دهد که از زمان سومریان، پنج تا شش هزار سال پیش، در شوش قیر مورد استفاده قرار می گرفته و به جای ملاط بین سنگها و آجرها در ساختمان ها کار می شده است. همچنین تکه های جواهرات را با قیر به هم می چسباندند و دسته های چاقو و امثال آن را با قیر محکم می کردند و کشتی ها و ظروف سفالین را با قیر می اندودند تا آب به آنها سرایت نکند.

به گزارش هرودوت، مورخ یونانی، سنگ فرش کف باغ های معلق بخت النصر با قیر بندکشی شده بود و مردم بابل استخرها و راه های آب و سدهای خود را با قیر بندکشی می کردند تا آب در آنها نفوذ نکند. همچنین بنا به گفته مورخین در بابل جاده ها را آجر فرش می کردند و با قیر بندکشی می کردند تا تحمل ارابه های سنگین را داشته باشد.

هرودوت در تاریخ معروفش راجع به نفت ایران می نویسد: "در ۲۲ کیلومتری شوش چاه هایی وجود دارد که با چرخ و خیک از آن نفت و قیر و نمک بیرون می آورند و در مخزن می ریزند و پس از چندی قیر و نمک ته نشین شده، نفت به شکل مایع باقی می ماند."

در جای دیگر ضمن داستان محاصره شهر آتن از طرف ایرانیان می نویسد: ایرانیان از روی تپه ها، قیرهای فروزان به سنگرهای یونانیان پرتاب می کردند و معلوم است که تیرها آلوده به نفت بوده وگرنه هنگام پرتاب سریع خاموش می شده است.

پلوتارک در شرح حال اسکندر می نویسد ....

من ایرانی ، پسر ایرانی ، آرین و از نژاد آرین هستم"
سنگ نبشته داریوش بزرگ

ایرانیان آریایی هستند و آئیریه یعنی آریایی و آئیرین منسوب به آریا که در اوستا آمده و به اصطلاح آریاناخشاترام یعنی حکومت آریاییان منشا دو نام ایران و ایرانی است.
آریا یعنی نجیب ، خوشزاد ، آزاده ، آریا مفهوم نژادی روشن ندارد ولی آن دسته از اقوام هند و اروپایی را که به ایران و هندوستان آمده و در آنجا مانده اند و گاهی نیز هند و ایرانی و یا آرین خوانده می شوند شامل می گردد.هنوز نه مشخصات نژادی و نه سرزمین اصلی و نه تاریخ و طرز مهاجرت اقوام هند و اروپایی بدقت معلوم شده است. همین اندازه می توان گفت که زبان اقوام هند و اروپایی یک ریشه مشترک دارد و رابطه ی بین زبانهای اقوام هند و اروپایی ایران و هندوستان از رابطه بین زبانهای هر دو دسته ی دیگر از اقوام هند و اروپایی بیشتر است.در ایران باستان رابطه گروه های آریایی تا آنجا مورد توجه بوده که شاهنشاهان آن به آن تکیه می نمودند چنانکه در سنگنبشته داریوش بزرگ که در بالا آمد خوانده می شود .

امپراتوری ایران باستان دوره هخامنشیان

بیشتر محققین موطن اصلی اقوام آرین را در مغرب کوههای اورال در نواحی شمالی دریای سیاه تا شمال قفقاز می دانند و معتقدند که از آنجا دسته بدسته در طی صدها سال براه افتاده و مهاجرت آنها به آسیای صغیر و ایران و هندوستان قبل از مهاجرتشان به یونان و ایتالیا و اسپانیا و سایر نقاط اروپا صورت گرفته است.
آن گروه از اقوام آریایی که به ایران آمدند زودتر از دیگران براه افتادند ولی ابتدا در نواحی شرقی دریای مازندران در جلگه ی پهناور ایران وج (ایران وجا ، ایرانم وااجا) مستقر شده و بعد از آنجا بسرزمین ایران امروز رسیده اند.

ا.ا.هرتسفلد :

می گوید که از زمان بسیار قدیم و لااقل از پایان هزاره ی سوم تا نیمه هزاه ی دوم پیش از میلاد آرین ها در جلگه ی رودخانه سیحون و جیحون جلگه ای که در ایام باستان به نام ایران وج از آن یاد می شده بسر می بردند و نخستین بار که اثری از آنان در آسیای غربی به چشم می خورد در نیمه ی هزاره دوم پیش از میلاد است.

نمونه ای از سربازان ایران باستان

آریاییان از دو سمت وارد ایران شدند. یک دسته بزرگتر به احتمال قوی در حدود سده پانزدهم پیش از میلاد رو به خاور و جنوب خاوری ایران پیشرفتند و دسته دیگر ...